واکاوی ابعاد پدیدۀ روزه‌خواری در ماه مبارک رمضان

گزارش راهبردی

واکاوی ابعاد پدیدۀ روزه‌خواری  در ماه مبارک رمضان

روزه‌خواری بدون عذر شرعی در منابع دینی جزء بزرگ‌ترین گناهان محسوب شده و مجازات سنگینی نیز برای انجام آن در ملأعام در نظر گرفته شده است. در مورد حد شرعی روزه‌خواری میان فقها اتفاق نظر وجود دارد، امّا در زمینۀ قانونی ابهامات جدی‌ای مطرح شده است. در واقع تمامی علما معتقد هستند که مجازات روزه‌خواری برای دفعۀ اول و دوم ۲۵ تازیانه بوده و حکم آن برای مرتبه سوم، قتل است. در واقع ارتکاب عمل به صورت علنی و در انظار عمومی به معنای آن نیست که کسی شاهد عمل بوده باشد، بلکه قابلیت عمل برای این‌که در معرض دید دیگران قرار بگیرد، کافی است. البته بحث‌های مفصلی دربارۀ قانونی بودن یا نبودن برخورد با روزه‌خواری در ملأعام در فضای رسانه‌ای شکل گرفته که در این میان، دو گروه موافق و مخالف قانونی بودن برخورد با روزه‌خواران بر اساس ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی شکل گرفته است.

در سال‌های اخیر انواع و اشکال گوناگونی از روزه‌خواری در جامعه شایع شده است که از جمله آن‌ها، استفاده شخصی مصرف مواد غذایی در ملأعام، روزه‌خواری در اماکن مسافرپذیر، سرو غذا در رستوران‌ها و مراکز توزیع غذا، سیگار کشیدن در معابر و اماکن عمومی، روزه‌خواری در خودرو و آب‌سردکن‌های عمومی، شنا کردن در استخر و دریا، روزه‌خواری افراد غیرمسلمان و یا ادعای غیرمسلمان بودن می‌باشد.

هرچند که اجراى حدود الهى نقش بسيار مؤثرى در اصلاح جامعه اسلامى دارد، امّا اجرای حد روزه‌خواری نیازمند تحقق شرایط مختلفی از جمله مراجعه به حاکم اسلامی و منجر نشدن به مفاسد دیگر است. در واقع انواع مواجهه‌ها با موضوع، شامل مطالبه و اعتراض در میان جریان مذهبی، تأکید بر عدم صراحت قانون و پوشش برخوردهای بعضاً نادرست نیروی انتظامی در میان جریان لیبرال، تأکید بر پیامدهای دینی برخورد با روزه‌خواران در میان معتقدان به دین فردی، تخریب حاکمیت دینی و دین توسط جریان اپوزیسیون است.

ابعاد جنگ نرم در زمینۀ روزه‌خواری دربردارندۀ القای نارضایتی مردم، ابهام در مورد جرم بودن آن، پوشش برخورد وحشیانه گروه‌های تروریستی با روزه‌خواران و کمپین تظاهر به روزه‌خواری است که در این میان، لزوم توجه به نقش امربه‌معروف و نهی از منکر در مواجهه با این پدیده، توجه به پیامدهای منفی برخوردهای انتظامی، بسترسازی فرهنگی برای روزه‌داری به جای برخورد با روزه‌خواران، توجه به پیامدهای برجسته کردن روزه‌خواری گروه‌های مرجع و بهره‌گیری مثبت از آن‌ها، تأکید بر روزه‌خواری به عنوان عمل غیرانسانی و خلاف حقوق شهروندی به خوبی احساس می‌شود.

 

کانون مرتبط مطلب:

فایل مطلب: